Petrografia w Polsce
Badania skał za pomocą mikroskopu polaryzacyjnego zapoczątkował w Polsce F. Kreutz, profesor Uniwersytetu Lwowskiego, który katedrę objął w 1868 r. po wybitnym petrografie niemieckim F. Zirklu, autorze jednego z pierwszych podręczników petrografii. Światową sławę uzyskał J. Morozewicz dzięki współuczestnictwie w opracowywaniu metod badania skał, wynikom pionierskich badań eksperymentalnych i wielkiej liczbie prac badawczych dotyczących skał występujących w Tatrach, Górach Świętokrzyskich oraz w Rosji, gdzie przez kilka lat przebywał jako pracownik Komitetu Geologicznego w Petersburgu. Uważa się go za twórcę petrografii polskiej, co jest słuszne również i dlatego, że wychował licznych petrografów, którzy przyczynili się do rozwoju tej gałęzi nauki w naszym Kraju. Uczniami J. Morozewicza byli: W. Pawlica, Z. Rożen, C. Kuźniar, S. Małkowski, S. Kamecki, P. Radziszewski i Z. Starzyński. W. Pawlica pozostawił cenne prace dotyczące skał tatrzańskich oraz rud żelaza obszaru starachowickiego. Z. Rożen opublikował (1909) monografię o skałach wylewnych i piroklastycznych okręgu krakowskiego, a C. Kuźniar pozostawił w swoim dorobku opracowania osadowych skał tatrzańskich, oolitowych rud żelaza obszaru świętokrzyskiego, skał solnych i in. S. Małkowskiemu zawdzięczamy m. in. monografię dotyczącą andezytów pienińskich oraz prace o niektórych skałach osadowych Polski.